Μια αντιοικουμενιστική ανάγνωση πρόσφατης ομιλίας του Πατριάρχη

Μια αντιοικουμενιστική ανάγνωση πρόσφατης ομιλίας του Πατριάρχη

Ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης φαίνεται εδώ και καιρό πως εκκλησιολογικά “έχασε τη μπάλα” εκτρεπόμενος στην αιρετική οδό του Οικουμενισμού, της αιρέσεως των εσχάτων, όπως εύστοχα έχει χαρακτηρισθεί. Σε πρόσφατη ομιλία του (https://paterikos.blogspot.com/2025/11/blog-post_738.html) έδωσε και πάλι το στίγμα του οικουμενισμού, λίγο πριν τον περίεργο συνεορτασμό της πρώτης οικουμενικής συνόδου με τους διαδόχους της αρειανικής πλάνης ρωμαιοκαθολικούς. Αρχικά λοιπόν αποκαλεί τον Πάπα “αυτού αγιότητα”. Ποιος; Ο αιρετικός; Θα μου πείτε τι μας λες τώρα, κάτι καινούργιο; Σωστά, συνηθίσαμε τη διαστροφή των πραγμάτων…

“Οι αδελφικές σχέσεις και η αγάπη, την οποία έχουμε προς αλλήλους εμείς οι Χριστιανοί αποδεικνύουν ότι πάντες είμεθα μαθητές του Χριστού: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν. Ιγ´, 35)” : εδώ δίνει τα ρέστα του ο Οικουμενικός. Η αγάπη, μάλλον ψευδοαγαπολογία, τίθεται ως βασικό και μοναδικό κριτήριο της αληθινής χριστιανοσύνης. Τα δόγματα της πίστεως ανήκουν για τους Οικουμενιστές στο ζοφερό παρελθόν του σχίσματος. Την ίδια ώρα έχουμε σαφή δείγματα αγάπης του Οικουμενικού Θρόνου: την καρατόμηση του αδελφού και ορθοδόξου συνεπισκόπου Τυχικού…

Μπήκε άραγε τυχαία πρώτα το όνομα του Πάπα και μετά των λοιπών Ορθοδόξων Πατριαρχών; Όχι φυσικά. Του αναγνωρίζεται πρωτείο ιστορικό και πάνω σε αυτό θα οικοδομηθεί η όποια ψευτοένωση. “Είναι και πάντα ταύτα, ως και οι θεολογικοί διάλογοι των Εκκλησιών μας, καρποί του οικουμενικού ανοίγματος του Πατριάρχου Αθηναγόρου, τους οποίους γευόμεθα εμείς, συνεχίζοντες το έργον του με όση δύναμι έχουμε”. Θυμάται μήπως ο Βαρθολομαίος ότι ο όσιος Παΐσιος – ο ίδιος τον αγιοκατέταξε – αποτειχίστηκε από τον Αθηναγόρα μαζί με το σύνολο των αγιορειτών πατέρων για αυτούς ακριβώς τους διαλόγους; Πόση σχιζοφρένεια πια;

Και ποιο είναι το κύριο επιχείρημα του Πατριάρχη; Γιατί γίνονται όλα αυτά; Για την πραγματική μήπως και θεάρεστη ένωση των “εκκλησιών”; Όχι βέβαια, αλλά επειδή “έχουμε συλλογική ευθύνη κοινής Χριστιανικής μαρτυρίας εις τον σύγχρονον κόσμον, διά την ειρήνην του οποίου καθημερινώς προσευχόμεθα και εις τον οποίον κηρύττομεν την αγάπην ως το ύψιστον ιδεώδες. Πώς θα γίνουμε πειστικοί και πιστευτοί εάν δεν ειρηνεύωμεν προς αλλήλους και εάν δεν αγαπώμεν αλλήλους;”. Η ειρήνη δηλαδή θα επιτευχθεί με αυτά τα ψευτοσυγκρητιστικά συνέδρια και τις αντίστοιχες διακηρύξεις; Μήπως έτσι εξοργίζουμε περισσότερο τον Θεό και στο τέλος πετύχουμε το ακριβώς αντίθετο; Οδηγός μας και πάλι ο όσιος Παΐσιος. Γράφει ο άγιος σε επιστολή του: “Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπισθή με συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι διπλή οργή θα λάβωμε), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου” (Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 2024, σελ. 346).  

 

 

Κ. Νούσης

Λάρισα, 19/11/2025