Το εκπληκτικό αυτό ευαγγελικό ανάγνωσμα αποτελεί πνευματικό οδηγό σε πολλά επίπεδα. Εμείς εδώ θα αναφερθούμε στους διαχριστιανικούς διαλόγους, ανάμεσα δηλαδή σε Ορθοδόξους και αλλοδόξους χριστιανούς. Το επίμαχο απόσπασμα είναι το ακόλουθο: “ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν”.
Ο Χριστός συνομιλεί με μια αλλόδοξη, αιρετική της εποχής εκείνης, εφόσον οι Ορθόδοξοι ήταν ακόμη οι Ιουδαίοι. Και τούτο, διότι επίσημα δεν έκαμε ακόμη την παρουσία της η Εκκλησία του Χριστού, με την οποία ολοκληρώθηκε η αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού, όπως φαίνεται και από τα εδώ λεγόμενα του Ιησού: “ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ”. Ορίστε ξεκάθαρα η Τριάδα: ο Πατήρ, ο Υιός (αλήθεια) και το Πνεύμα το Άγιο. Και έτσι οι ορθόδοξοι της εποχής εκείνης (Εβραίοι) κατεστάθησαν δυστυχώς αιρετικοί, απιστούντες στις έτερες δύο Θείες Υποστάσεις.
Στο ευαγγελικό αυτό ανάγνωσμα ο Κύριος δείχνει τον τρόπο ιεραποστολικής προσέγγισης των αλλοδόξων – αιρετικών. Η αιρετική Σαμαρείτις προσκυνεί έναν θεό που αγνοεί, ένας ανύπαρκτο και ανυπόστατο θεό. Οι Ιουδαίοι όμως, λέει ο Χριστός, προσκυνούν τον μοναδικό αληθινό Θεό, από τον οποίο και προέρχεται η σωτηρία (ο ίδιος δηλαδή ως Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου). Ο Χριστός εδώ “δεν χαϊδεύει” τα αφτιά της αιρετικής γυναίκας, αλλά με ευγένεια και διάκριση τής αποκαλύπτει την πλάνη της. Η σωτηρία δεν προέρχεται από καμία χριστιανική αίρεση ή άλλη θρησκεία, αλλά από μόνο τον Χριστό, τον Χριστό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Πόσο επίκαιρος καθίσταται αυτός ο διάλογος σήμερα που οργιάζει το οικουμενιστικό πνεύμα! Ο όσιος Παΐσιος έλεγε πως θα πρέπει να βάζουμε την καλή ανησυχία στους αλλοδόξους. Αυτό έκανε και ο Χριστός με την Σαμαρείτιδα, μεταβάλλοντας την πρώην αμαρτωλή σε ισαπόστολο. Αυτός είναι ο καρπός της αληθείας, του Πνεύματος. Τα άλλα είναι είτε ανθρώπινα είτε δαιμονικά είτε ανάμιξη αμφοτέρων τούτων.
Κ. Ν.
10/5/2026
Ορθή η θεολογική προσέγγιση...
ΑπάντησηΔιαγραφή