Κρατήστε εσείς την εκκλησιολογία που σας βολεύει και αφήστε μας εμάς με την ορθόδοξη. Την παραδοσιακή. Την ακριβή και ορθοτομούσα. Τη θεολογική. Αυτό θα συνιστούσαμε σε όσους – κληρικούς και θεολόγους κυρίως – πλέουν σε πελάγη εκκλησιολογικής αφασίας και αντίστοιχου μονοφυσιτισμού. Μετά το μικρό διάλειμμα της προσωπικής αντιπαράθεσης με αντιδρώντα κληρικό – φοβού τους ιερείς και θεολόγους και δώρα φέροντας! – επανερχόμαστε στο θέμα του Τυχικού.
Μιλάμε όλοι για την επίθεση που δέχτηκε λόγω της αντιοικουμενιστικής και εν γένει ορθόδοξης στάσης του. Από την άλλη έχει ακουστεί πως ο Τυχικός διέταξε την εξέταση από ορκωτούς λογιστές οικονομικών ατασθαλιών της περιφέρειάς του πέρυσι τον Απρίλιο. Ένα μήνα αργότερα καρατομήθηκε από τη θέση του με συνοπτικές διαδικασίες από τον άμεσο εμπλεκόμενο στα οικονομικά αυτά σκάνδαλα: τον πρώην Πάφου και νυν αρχιεπίσκοπο Γεώργιο! Το κατηγορητήριο συντάχθηκε τόσο πρόχειρα και γελοία που δεν περιγράφεται. Η εκκλησιαστική πολιτική έπαιξε και πάλι τον ρόλο της στη θυσία του ενός χάριν του Οικουμενισμού και των πολλών. Το Φανάρι επικύρωσε την καταδίκη του, κατά βάση επειδή ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος είναι υπέρ της οικουμενιστικής του εκκλησιαστικής διπλωματίας – τον στήριξε και στο θέμα της Ουκρανίας…
Μέσα σε όλα αυτά και πέρα από το οτιδήποτε, αναγνωρίζουμε την ουρά του διαβόλου που οργάνωσε όλη αυτή τη δίωξη του Τυχικού, ετοιμάζοντάς του στέφανο παρόμοιο με του αγίου Νεκταρίου. Ο δε λαός του Θεού καλείται με τον νηφάλιο αγώνα του υπέρ του αδικουμένου να αποδείξει την αγάπη του στην Εκκλησία και την πολύτιμη Ορθοδοξία μας.
Έχουμε σε προηγούμενα άρθρα μιλήσει για το τσαλαπάτημα του Κανονικού Δικαίου της Εκκλησίας από τους σημερινούς ρασοφόρους και την υπ’ αυτών χρήση της ορθόδοξης εκκλησιολογίας κατά το δοκούν και συμφέρον των ιδίων, μεταλλάσσοντάς την από χριστοκεντρική σε επισκοποκεντρική. Η θεολογική αυτή διαστροφή έχει υποστηριχθεί τα τελευταία χρόνια από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και θεωρητικά με πρωτεργάτη τον επίσκοπο Περγάμου Ζηζιούλα Ιωάννη, τον και ελεγχόμενο για νεοαρειανισμό.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Η εκκλησιαστική ιστορία ευτυχώς μας αποδεικνύει το αντίθετο. Όταν ο Μ. Αθανάσιος έπαιζε μικρός με τους φίλους του και μιμούνταν τον βαπτίζοντα κληρικό, εφάνη ορατώς η κάθοδος της Χάρης του Πνεύματος επί τον βαπτιζόμενο και ο τότε επίσκοπος Αλεξανδρείας ήρθε εκ των υστέρων και επικύρωσε το μυστήριο. Παρόμοια και στην περίπτωση του αγίου Πορφυρίου του Μίμου. Τι έχουμε εδώ; Την ελευθερία του Πνεύματος, την αδέσμευτη από οιαδήποτε επισκοπική αυθαιρεσία.
Στην αρχιεπισκοπή Λάρισας προ ολίγων δεκαετιών δρούσε ένας αχειροτόνητος αρχιμανδρίτης και, όταν ανακαλύφθηκε πως ήταν απατεώνας, ήδη είχε τελέσει πληθώρα Μυστηρίων. Η τοπική Εκκλησία κατ’ οικονομίαν τα επικύρωσε όλα, έδωσε όμως τη δυνατότητα σε όσους είχαν αμφιβολίες να επαναλάβουν τα Μυστήρια. Εδώ βλέπουμε πως η Χάρη του Πνεύματος ενεργεί εντός της Εκκλησίας, αλλά όχι μαγικώ τω τρόπω. Ο όσιος Πορφύριος της Ομόνοιας τέλεσε στις μέρες μας άνευ ενημέρωσης (άρα και αδείας) του οικείου επισκόπου το μυστήριο του γάμου. Κατ’ εμέ, όσο έγκυρο είναι το μυστήριο αυτό, άλλο τόσο και πολύ περισσότερο είναι άκυρη η χειροτονία - εμπαιγμός του νέου ψευτοεπισκόπου Πάφου Γρηγορίου.
Μού επεσήμανε κάποιος ότι χαρακτήρισα τον Γρηγόριο με πολύ σκληρό τρόπο “άθλιο καριερίστα”. Πώς αλλιώς θα μπορούσα να μιλήσω για αυτόν που τόλμησε μοιχεπιβατικώς να καταλάβει τη θέση του ζώντος αδερφού του Τυχικού; Πώς;
Κ.Ν.
17/6/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου