Η αναγκαιότητα της προσευχής, Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

Η Αγία Γραφή επισημαίνει την αναγκαιότητα της προσευχής τόσο με πολλά παραδείγματα όσο και με σχετικές νουθεσίες. Στην Παλαιά Διαθήκη συναντάμε επανειλημμένα τους ανθρώπους του Θεού να προσεύχονται, όπως τον Αβραάμ (Γεν. 12:8· 13:4· 26:25), τον Ιακώβ (Γεν. 32:9-12· 33:20), τον Μωυσή (Εξ. 33:12-23), τον Δαβίδ (Β’ Βασ. 7:18-29· 22:1-51), τον Σολομώντα (Γ’ Βασ. 8:22-55· Β’ Παραλ. 6:12-42), τον Ηλία (Γ’ Βασ. 18:36-37,42), τον Ιωσαφάτ (Β’ Παραλ. 20:5-12), τον Ιερεμία (Ιερ. 17:12-18· 18:19-23), τον Δανιήλ (Δαν. 9:419), τους Τρεις Παίδες (Δαν. Ύμνος: 1-67) και άλλους. Στην Καινή Διαθήκη κορυφαίο παράδειγμα προσευχής είναι ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Εβρ. 5:7· Ματθ. 14:23· Μαρκ. 1:35· 6:46· Λουκ. 6:12· 9:18· 11:1· 22:41-45), ο οποίος συχνά περνούσε νύχτες ολόκληρες με προσευχή προς τον Πατέρα Του. Αλλά και τους μαθητές Του συμβούλευε να μένουν άγρυπνοι και να προσεύχονται, χωρίς να αποκάμνουν (Ματθ. 26:41· Λουκ. 18:1). Γιατί;

Δραπέτες από τον κόσμο τής φθοράς (Πρωτοπρ. Θωμάς Βαμβίνης)

Μια σύντομη διατύπωση πατερικοῦ κειμένου μᾶς ἔβγαλε στήν σύγχρονη οἰκουμένη. Πιό συγκεκριμένα, ἡ ἑρμηνεία τῆς πρώτης προτάσεως ἀπό τήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Χριστοῦ, ὅπως μᾶς τήν δίνει ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, ὁ ὁποῖος συνοψίζει τήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἔγινε ἀφορμή νά ἁπλωθῆ ἡ προσοχή μας στήν νοοτροπία τοῦ σύγχρονου κόσμου, τοῦ δυτικοῦ συγκεκριμένα κόσμου, ὁ ὁποῖος αὐτοδιαλύεται, αὐτοκτονεῖ πνευματικά καί πολιτιστικά, ἀκολουθώντας ἐπιλεκτικά κάποιες ἀπό τίς ἀρχές πού ἔβαλε ὡς θεμέλιο στήν ζωή καί τήν πολιτεία τῶν ἀνθρώπων, κυρίως ἀπό τήν Ἀναγέννηση καί μετά.

Θεραπεία δαιμονισμένης από τον άγιο Παΐσιο

Ιερομόναχος Ισαάκ 

Ένα πρωινό του Δεκεμβρίου του έτους 1996 στην έκθεση της Μονής στην Σουρωτή βρίσκονταν εκεί η υπεύθυνη αδελφή, ένα ανδρόγυνο με το μικρό τους κοριτσάκι και τον πατέρα τους, δύο μεσόκοπες γυναίκες και ένας νεαρός άνδρας. Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή κραυγή. Μια από τις μεσόκοπες γυναίκες, αρκετά εύσωμη, σωριάστηκε στο πάτωμα και άρχισε να χτυπιέται και να ωρύεται άγρια. Κουνούσε το κεφάλι γρήγορα πέρα-δώθε. Το θέαμα ήταν πολύ άσχημο. Η γυναίκα με το παιδάκι βγήκαν έξω, ενώ οι άλλοι πλησίασαν να την βοηθήσουν. Η γυναίκα μούγκριζε, αγκομαχούσε και έλεγε με μια άγρια, απειλητική, ανδρική φωνή: «Θα σας κανονίσω ρε εγώ που δεν πιστεύετε, θα σας δείξω εγώ… να, τώρα ακόμα λίγο και θα σας βάλω όλους στο χέρι με το 666… θα με προσκυνάτε όλοι… χαμένοι, ηλίθιοι…» και άλλες βρισιές.

Η επιδημία της μοναξιάς

Ας ανατρέξουμε στις ρίζες μας και ας οικοδομήσουμε τις οικογενειακές μας σχέσεις, την χριστιανική πίστη και τις φιλίες που χάσαμε.

Πρόσφατα ο Γενικός χειρουργός των ΗΠΑ έδωσε στη δημοσιότητα έκθεση σχετικά με το σοβαρό πρόβλημα της μοναξιάς και τις επιπτώσεις της στη δημόσια υγεία.(1)

Δεν μας είναι άγνωστη η μοναξιά. Είναι απελπιστικά συχνή. Παραλύει την ύπαρξη και αχρηστεύει κάθε ικμάδα στον άνθρωπο. Συνοδεύεται από την αίσθηση της εγκατάλειψης και δεν αφήνει να ανθίσει η χαρά της ζωής. Η λύπη μοιρασμένη γίνεται μισή και η χαρά διπλάσια. Πώς όμως θα συμβεί αυτό όταν αισθάνεσαι ή είσαι μόνος;

Η φιλανθρωπία του οσίου Παναγή Μπασιά

Ο όσιος Παναγής Μπασιάς έγινε ονομαστός για τη φιλανθρωπία του. Ήταν ακούραστος στο να ευεργετεί. Ήταν εφευρετικός στις αγαθοεργίες, αλλά και τολμηρός με το θάρρος, που του έδινε η άψογη ζωή του. Συχνά έμπαινε σ’ ένα κατάστημα, άνοιγε το ταμείο, έπαιρνε όσα χρήματα ήθελε για τους φτωχούς και έφευγε.

Οι έμποροι και οι καταστηματάρχες παρακολουθούσαν άφωνοι, γιατί γνώριζαν τον προορισμό των χρημάτων που έπαιρνε. Λένε μάλιστα ότι κάποτε ένας φούρναρης τον εμπόδισε να πάρει χρήματα και τα ζυμωμένα ψωμιά του δεν φούσκωσαν, μέχρι που του ζήτησε συγγνώμη.

Ο άγιος Παΐσιος απέναντι στις τιμές και τους επαίνους (Ιερομόναχος Ισαάκ)

Όταν ρωτούσαν τον Γέροντα Παΐσιο, αν υπερηφανεύεται μετά από τόσες τιμές, απαντούσε: «Τι να υπερηφανευθώ, όταν ξέρω ποιος είμαι; Και όταν σκεφθώ πόσα κιλά αίμα έχυσε ο Χριστός για μένα, πάει να μου φύγη το μυαλό».

Για το πλήθος των ανθρώπων που ερχόταν να τον δη, πίστευε: «Παρ’ όλο που είμαι ένα κολοκύθι, ο κόσμος ο πολύ διψασμένος έρχεται με λαχτάρα να δροσισθή, επειδή περιμένει να βρη καρπούζι».

Στενοχωριόταν επειδή είχε γίνει παντού γνωστός. Είπε εμπιστευτικά σε κάποιον: «Ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι το όνομά μου. Το μεγαλύτερο κακό μού το έχουν κάνει οι γνωστοί μου και οι φίλοι μου και όχι οι εχθροί μου. Αν ήξερα από την αρχή την εξέλιξή μου, θα πήγαινα στα Ιεροσόλυμα, θα γινόμουν κρυφά μοναχός, θα φορούσα ένα μαύρο παλτό και ένα σκούφο, θα είχα μαλλιά και γένεια. Κανείς δεν θάξερε ότι είμαι μοναχός, και θα κινούμουν αθόρυβα».

Ελεύθερα «δουλωμένοι» στον Κύριο

Ιερομόναχος Ιουστίνος 

Άλλη είναι η ελευθερία και η «δουλεία» του Θεού, και άλλη η «ελευθερία» και η δουλεία του διαβόλου και των οργάνων του – ας προσέξουμε τα εισαγωγικά μας που επεξηγούν τον λόγο: τάχα δουλεία του Θεού και τάχα ελευθερία του διαβόλου.

Είναι μακάριοι όσοι έμειναν πάντα ελεύθερα «δουλωμένοι» στον Κύριο, αλλά και μακάριοι όσοι κατέστησαν δούλοι στον αντικείμενο μόνο παροδικά και όχι μόνιμα.

Ας δούμε αντιπροσωπευτικά κάτι από τη μια και από την άλλη κατηγορία των ελευθέρων. Δικαιώνουν… τον Θεό στην επιλογή Του να μας αφήνει να πράττουμε θεληματικά το καλό και όχι να μας βάζει «τη θηλιά στο λαιμό», γιατί τότε δεν θα είχε αξία η δήθεν αρετή μας. Άλλωστε και το κακό που γίνεται με πειθαναγκασμό ζυγίζει ελαφρότερα από το κακό που γίνεται από προαίρεση.

Οι πειρασμοί του διαβόλου, Γέροντας Κλεόπας Ηλίε

Ο σατανάς δεν έχει δύναμη και άδεια να εξουσιάζει, να απατά ή να βιάσει την θέληση του ανθρώπου προς την αμαρτία. Αυτός απλώς τον βάζει σε πειρασμό με διάφορα τεχνάσματα, φαντασίες και ενθυμήσεις, με τις αισθήσεις, με τις αδυναμίες της φύσεως, με τις ηδονές, με τους λογισμούς. Ο σατανάς ποτέ δεν εμφανίζεται στον άνθρωπο κατά πρόσωπο, ποτέ δεν αποκαλύπτεται άμεσα ως εχθρός του ανθρώπου, αλλά τον μάχεται κρυφά, έμμεσα ή μέσω των κακών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας παντός είδους διαβολικά τεχνάσματα, για να μην αποκαλύπτεται ότι ο ίδιος επιθυμεί την πτώση και την απώλειά μας.

Αυτός ονομάζεται δελεαστής και πατέρας του ψεύδους, διότι με τους πειρασμούς και με τις απατηλές παγίδες μάς τραβάει στην αμαρτία. Ο σατανάς πιέζει μόνο τη θέλησή μας, υποδαυλίζει τα πάθη και τις σωματικές και ψυχικές ορμές της φύσεώς μας, δημιουργεί ευκαιρίες προς την αμαρτία, μας θυμίζει πάντοτε τις πτώσεις μας, όμως δεν του επιτρέπεται και δεν έχει άδεια από τον Θεό να μας εξαναγκάζει στην αμαρτία, διότι τότε εμείς δεν θα είχαμε καμία ενοχή, και κανείς δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τις παγίδες του. Αν όμως ο άνθρωπος ασθενεί με την θέλησή του, αν γλυκαίνεται με τα δολώματα του διαβόλου και αποδέχεται την αμαρτία, τότε δεν φταίει ο διάβολος, αλλά ο άνθρωπος.

Η ουσία με τις 50 ιδιαιτερότητες (Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός, Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»)

Ἕνας τολμηρὸς διάλογος

Ὁ κόσμος ποὺ μᾶς περιβάλλει εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὁτιδήποτε ἀγγίξεις ἢ αἰσθανθεὶς ἢ διερευνήσεις μὲ τὰ ἐπιστημονικὰ ὄργανα εἶναι ὑπερβολικὰ ἐντυπωσιακό, ἀκόμη καὶ τὸ ζιζάνιο, ἀκόμη καὶ τὸ παράσιτο, ἀκόμη καὶ τὸ πλέον περιφρονημένο δημιούργημα («τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί»).

Ἐκεῖ ὅπου τελειώνει ὁ ἐνθουσιασμὸς τῆς ἐξωτερικῆς αἴσθησης ξεκινάει ἕνας θαυμαστὸς μικρόκοσμος ποὺ χρειάζονται εἰδικὲς κάμερες γιὰ νὰ τὸν παρατηρήσεις κι ἐκεῖ ποὺ τελειώνει κι αὐτὸς ἀρχίζει ὁ ἀτομικὸς καὶ ὑποατομικὸς κόσμος ποὺ δὲν χωράει στὶς ἐξισώσεις μας καὶ ἀκόμη καὶ ἡ ὀνοματολογία του ξεπέρασε τὴ φαντασία μας. Ἔπειτα εἶναι καὶ οἱ ἀπεριόριστοι συνδυασμοὶ τῶν ἀτόμων ποὺ σχηματίζουν ἄπειρα μόρια μὲ ξεχωριστὲς ἰδιότητες τὸ καθένα. Μόνο ὁ ἄνθρακας σχηματίζει ἑκατοντάδες χιλιάδες χημικὲς ἑνώσεις μὲ κορυφαῖα τὸ μόριο τῆς ζωῆς, τὸ DNA .

Τί κρύβεται πίσω ἀπό τίς ἐντολές Του..;

Και κάποια στιγμή, ἔνιωσα μέσα μου μία ἀπίθανη ἐλευθερία.Ἔνιωσα ὅτι δὲν ἔχω ἐχθρούς, ὅτι καὶ αὐτοὶ ποὺ μὲ πολεμοῦσαν ἦταν ἁπλὰ ἄρρωστοι ἄνθρωποι, ὅπως κι ἐγώ.

Ἔνιωσα ὅτι μπορῶ νὰ σ' ἀγαπῶ κι ὅταν δὲν μ' ἀγαπᾶς, μπορῶ νὰ σὲ σέβομαι κι ὅταν δὲν μὲ σέβεσαι, μπορῶ νὰ σ' ἐκτιμῶ κι ὅταν δὲν μ' ἐκτιμᾶς.

Καὶ τότε εἶμαι ἐλεύθερος, τότε χορεύω στὸν δικό μου τὸν ρυθμὸ καὶ ὄχι στὸν δικό σου, γι' αὐτὸ καὶ εἶμαι ἐλεύθερος.

Καὶ τὸ ἔνιωσα αὐτό, πρῶτον σὰν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δεύτερον σὰν ἀποκάλυψη τοῦ τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς ἐντολές Του.

Κρύβεται ἡ ἐλευθερία, κρύβεται ἡ εὐλογία, κρύβεται ἡ χαρά.

ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

Η ταπείνωση του Επισκόπου Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου

Ο Επίσκοπος Αντώνιος ήταν τόσο ταπεινός που όχι μόνο άλλος Δεσπότης, αλλά ούτε κληρικός είναι εύκολο να βρεθή σαν αυτόν. Μετά την πανήγυρη της αγίας Μαρίνης στο Τσοτύλι πήγαιναν στο Επισκοπείο για κέρασμα. Ο Δεσπότης έβαζε τον π. Χρυσόστομο Ζαφειρόπουλο να καθήση στο γραφείο του και αυτός καθόταν σε μία καρέκλα.

Τα απογεύματα πήγαινε συνήθως στο Δρυόβουνο χωρίς να ειδοποιήση. Καθόταν μόνος του στο Αρχονταρίκι και, αν δεν τον έπαιρναν είδηση, μπορεί να έμενε και μία ώρα μόνος του. Έτρωγε με τους μοναχούς στην τράπεζα το συνηθισμένο φαγητό, χωρίς να του ετοιμάσουν τίποτε ιδιαίτερο.

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ο επανεκλεγείς Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε προ ολίγων ημερών την κατεχόμενη Βόρειο Κύπρο και επανέλαβε τη γνωστή θέση του: Ο διάλογος θα ξαναρχίσει μόνον αν αναγνωρίσουν η Ελλάς και η Κυπριακή Δημοκρατία (την αποκαλεί Ελληνοκυπριακή Διοίκηση) την – παράνομη – «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Και προχωρεί σε πράξεις. Ας κατανοήσουμε τι προτίθεται να κάνει ώστε να σχεδιάσουμε την κοινή αντίδραση Αθηνών και Λευκωσίας.

Ο Ερντογάν και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ ξεκινούν την ανέγερση κατοικιών στην Κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια. Δείχνουν ότι έχουν αποφασίσει να αγνοήσουν κάθε σύσταση του ΟΗΕ και της Ευρ. Ένωσης.

Κυριακή Γ’ Ματθαίου: Ομιλία εις το «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Πολλοί από τους πιστούς δεν είναι λιγότερο από τους απίστους προσκολλημένοι στην κακία. Μερικοί μάλιστα πολύ περισσότερο από αυτούς. Γι’ αυτό και σε εκείνους είναι αναγκαίο να ειπούμε: «Έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι (θα σε φωτίσει δηλαδή) ο Χριστός». Προς αυτούς αρμόζει να ειπούμε και τούτο: «Ο Θεός ουκ έστι νεκρών, αλλά ζώντων». Εφ’ όσον λοιπόν δεν είναι Θεός νεκρών, ας ζήσουμε. 

Ωστόσο μερικοί λέγουν ότι είναι υπερβολή αυτό που λέγει ο Απόστολος, ότι ο πλεονέκτης είναι ειδωλολάτρης. Δεν είναι όμως υπερβολικός ο λόγος, αλλά αληθινός. Γιατί και με ποιο τρόπο; Διότι ο πλεονέκτης απομακρύνεται από τον Θεό, όπως ακριβώς ο ειδωλολάτρης. Και για να μη νομίσεις ότι έτσι απλώς το είπε, είναι απόφασις του ιδίου του Χριστού, ο οποίος λέγει: «Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμμωνά». Όποιοι υπηρετούν τον μαμμωνά, έχουν εκβάλει τους εαυτούς των από τη δουλεία του Θεού. Και αφού αρνήθηκαν την εξουσία του και έγιναν δούλοι στον άψυχο χρυσό, βεβαίως είναι ειδωλολάτρες.

ΤΑ ΔΥΟ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, Κυριακή Γ΄ Ματθαίου

π. Δημητρίου Μπόκου 

«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν», λέει ο Χριστός. Κανένας δεν μπορεί να δουλεύει σε δυο αφέντες. Αναπόφευκτα, θα μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, ή θα προσκολληθεί πίσω από τον ένα και θα καταφρονήσει τον άλλο. Συγκεκριμένα ο Χριστός αναφέρεται στον Θεό και στον μαμωνά, δηλαδή τα φθαρτά αγαθά, τον πλούτο, ιδιαίτερα σε αυτόν πού προέρχεται από αδικία και αρπαγή. Αργά ή γρήγορα θα καταλάβει ο άνθρωπος, ότι δεν είναι δυνατόν να υπηρετεί σωστά και με συνέπεια και τα δυο αυτά αφεντικά (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου).

Ο μαμωνάς και δη της αδικίας (Λουκ. 16, 9-11) υποκρύπτει πίσω του την παρουσία του σατανά. Αυτός είναι το δεύτερο αφεντικό που καταδυναστεύει τυραννικά, όχι μόνο με το χρήμα και τη φιλαργυρία, αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους τον άνθρωπο. Ακόμα και ο άνθρωπος που θέλει να έχει Κύριό του τον Θεό, μπαίνει πολύ εύκολα και στην υπηρεσία του δεύτερου αυτού αφεντικού, του διαβόλου! Και προσπαθεί να ισορροπήσει πλέοντας με τα δυο πόδια σε δυο βάρκες. Ξεγελάει έτσι τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι είναι αρκετά έξυπνος για να πετύχει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Συμβαίνει όμως αυτό; Ασφαλώς όχι! 

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ. Πνευματικό αλφάβητο: Α. Πόλεμος λογισμών.

Πόλεμος λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάσει αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:

Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούληση, δεν συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονεί.

Ασκητές μέσα στον κόσμο Γ’: Γεώργιος Νικολάου, ο αθλητής της υπομονής!

Ὁ μακαριστός Γιῶργος γεννήθηκε στό χωριό Πύργος Τυλληρίας στίς 6 Ἰανουαρίου 1964. Στό Πανεπιστήμιο μπῆκε πρῶτος ἀπό ὅλους τούς Κυπρίους καί τελείωσε μέ Ἄριστα τήν Νομική σχολή Ἀθηνῶν. Ἐρχόμενος στήν Κύπρο γιά διακοπές, ὅπως τό χωριό του εἶναι παραλιακό, πῆγε στήν θάλασσσα γιά μπάνιο. Ξάπλωσε στήν ἄμμο καί μετά δέν μποροῦσε νά σηκωθῆ. Στήν παραλία λιποθύμησε καί ἦταν λιπόθυμος ἀπό τίς 8:00 τό πρωΐ μέχρι τίς 8:00 τό βράδυ. Δέν τόν πῆρε εἴδηση κανείς. Ἔμεινε 40 ἡμέρες στήν ἐντατική. Μετά ἀπό πολλές ἐξετάσεις διαπιστώθηκε ὅτι εἶχε σκλήρυνση κατά πλάκας. Τότε γιά τά Κυπριακά δεδομένα ἦταν ἄγνωστη ἀσθένεια μέ πολύ λίγα ἄτομα νά πάσχουν ἀπό αὐτή. Ὑπῆρχε ἕνα κέντρο στήν Λάρνακα μέ κατάλληλα μηχανήματα καί ἐξοπλισμό γιά φυσιοθεραπεία καί ὅ,τί ἄλλο χρειάζονται τ’ ἄτομα αὐτά.

Αποτίμηση του περιστατικού με τα κορίτσια που ντύθηκαν παπαδάκια στον Άγιο Νικόλαο Ραγκαβά

Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

Παραπειστικά παρουσιάζεται το ζήτημα αυτό σαν κάτι που δημιούργησαν εκ του μηδενός οι χρήστες του διαδικτύου και όχι σαν ένα σημαντικό ποιμαντικό πρόβλημα που απασχολεί την Εκκλησία μας και που δεν αντιμετωπίζεται συνοδικά, ως όφειλε

Τί να πει κανείς για τον θαυμαστό ανάποδο κόσμο και για το χάσμα που βαθαίνει στην ελληνική κοινωνία! Καθώς γυρίζει ανάποδα ο κόσμος, βρίσκονται με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω όσοι προηγουμένως ήταν στα πόδια τους, και στρογγυλοκάθονται με δόξα και τιμές όσοι μέχρι πριν κρέμονταν ανάποδα,  σαν νυχτερίδες. 

Η Δημοκρατία και ο Χριστιανός

Η Δημοκρατία και ο Χριστιανός

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Εν όψει των βουλευτικών εκλογών της προσεχούς Κυριακής διακόπτω τη σειρά των άρθρων μου για τον πολύπαθο Ελληνισμό της Κύπρου και έρχομαι σε δύο κείμενα. Το ένα είναι του Ευριπίδη, από τις «Ικέτιδές» του. Αναφέρεται στο τι είναι η δημοκρατία κατά τους Αθηναίους του 5^ου π.Χ. αιώνα. Ας καθρεφτιστούμε στους λόγους του και ας κάνουμε την αυτοκριτική μας, αν μετά από 16 αιώνες την έχουμε πετύχει. Το δεύτερο είναι η «Προς Διόγνητο επιστολή» άγνωστου συγγραφέα του 2^ου ή 3^ου αιώνα μ.Χ. Η επιστολή αναφέρεται στη ζωή του Χριστιανού σε εχθρική προς αυτόν εξουσία, όπως ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Πρόσωπα που γνώρισα: η ενορία ως αλήθεια

Πρόσωπα που γνώρισα: η ενορία ως αλήθεια 

Ένα απόγευμα σαν το πρώτο της ιστορίας βρίσκει στεριά η πυξίδα της ψυχής. Είναι Σάββατο και άνοιξη δύοντας η χιλιετία στη Λάρισα των Πρωτόθρονων Πέτρου και Παύλου. Πριν τη Δαμασκό μια ποιητική στιγμή, μαγεία του αναπάντεχου και "ανοίγουν μάτια ανθρώπων στην έκπληξη της ζωής". Το ταξίδι που λέγαμε... 

Υπάρχει ενορία να βαστάζει δάκρυα; Να ποτίζει χαρίσματα; Να φωλιάζει όνειρα... Η εκκλησιά εκεί γλυκαίνει αδιόρατα. Είναι ενθουσιασμός ή η αισθητική του ναού που συλλαβίζεται; Η αυτόχθονη οικειότητα ή το αδόκητο καλωσόρισμα; Μπορεί και όλα αυτά μαζί. Θαμώνας σε τόπους πολλούς σαν αυτήν τη θαλπωρή άλλη δε βρέθηκε. 

Δημιουργός εκ του μηδενός και εμπνευστής ο π. Δημήτριος. Βοηθοί του σμιλεμένοι στο βιβλίο του Αρνίου: Βασιλική, Αφροδίτη και Γιώργος (θωρεί από ψηλά), Πολυξένη, Θεόδωρος... Ανεκτίμητος στο πέρασμά του ο λευίτης του στρατού π. Παντελεήμων. Πρόσωπα και φιλίες καλωπίζουν, φιλοκαλικές αφηγήσεις ανασταίνονται. Άβατο σε πιστούς και άπιστους ενοίκους της αυτάρκειας. Οι πιστοί διανθίζονται σε μοναστηριακά στολίδια, ιχνηλατώντας ακριτικές Θερμοπύλες. Γίνεται και το παρεκκλήσι του Άη - Σπυρίδωνος συντροφιά, υπόγεια μαζεύεται ξαστεριά, ολόιδια η φιλανθρωπία της "Αγίας Ταβιθά", που ελεεί όπως η ανεπαίσθητη αναπνοή μας. Η κοινότητα που λέγαμε...

Ἀνίερη συμμαχία κατά τῆς παραδεδομένης Ὀρθοδόξου λατρείας.

πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου
ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Δύο ἀπό τούς ἀμύντορες τοῦ Ἀλεξάνδρου Καρυώτογλου, ὁ π. Βασίλειος Θερμός καί ὁ κ. Θ. Παπαθανασίου, στά ἀτεκμηρίωτα κείμενά τους πού ἀναρτήθηκαν στό anastasiosk.blogspot δέν παραλείπουν νά «στολίζουν» μέ ὕβρεις ὅσους τυχόν διαφωνοῦν μέ τήν παρουσία κοριτσιῶν στή διακονία τῆς Θ. Λειτουργίας. Ὁ π. Θερμός ἀναφωνεῖ στό τέλος τοῦ γραπτοῦ του : «Δέν θά δεχθοῦμε νά ἐπικρατήσουν οἱ ἀστοιχείωτοι»! καί ὁ κ. Παπαθανασίου πρό τῆς ἀρχῆς τοῦ κειμένου του θρηνεῖ : «Να θρηνήσω την ασέβειά τους, ή να σιχαθώ την αγραμματοσύνη τους;».

Εἴμαστε λοιπόν «ἀστοιχείωτοι» καί ἄξιοι νά μᾶς «σιχαίνονται» οἱ δοκησίσοφοι. Βέβαια ὁ κ. Παπαθανασίου, ἐγγράμματος ὤν, παίρνει αὐτή τή φράση ἀπό τά λόγια πού ἀπευθύνει ὁ Μ. Βασίλειος στούς Ἀρειανόφρονες, καί τήν ἐφαρμόζει σέ μᾶς.  Ἄς εἶναι!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Τιμωρία και ανταμοιβή!

…η τιμωρία και η ανταμοιβή είναι μία σκιά μονάχα της αληθινής τιμωρίας και ανταμοιβής στην Αιωνιότητα

Τιμωρία και ανταμοιβή!

Είναι στα χέρια του Θεού και τα δύο αυτά. Αλλά, όπως ο επίγειος βίος δεν είναι παρά μία σκιά της Αληθινής Ζωής στους Ουρανούς, αντιστοίχως η τιμωρία και η ανταμοιβή είναι μία σκιά μονάχα της αληθινής τιμωρίας και ανταμοιβής στην Αιωνιότητα.

Οι κύριοι διώκτες του Αγίου του Θεού, Ιωάννου του Χρυσοστόμου ήταν ο Πατριάρχης Θεόφιλος Αλεξανδρείας και η Αυτοκράτειρα Ευδοξία. Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Χρυσοστόμου, πικρότατη τιμωρία ανέμενε και τους δύο.

Ο μεν Θεόφιλος δαιμονίστηκε, ενώ η Ευδοξία σύντομα αρρώστησε πολύ βαριά με μία ανίατη ασθένεια, όλο το σώμα της γέμισε πληγές από τις οποίες έβγαιναν σκουλήκια. Ήταν τόσο έντονη η δυσωδία που ανέδιδε το σώμα της, ώστε ήταν ανυπόφορο για οποιονδήποτε να περάσει έστω και έξω από το σπίτι της.

Ο Χριστός για τα τραγικά γεγονότα (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος)

Ὅταν γίνονται διάφορα τραγικά γεγονότα καί δυστυχήματα εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι νά κάνουμε ἀρνητικές ἀξιολογικές κρίσεις καί νά ἀποδίδουμε τήν αἰτία στήν τιμωρία τοῦ Θεοῦ, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν πού ἀδικοῦνται ἤ σκοτώνονται κατά τά γεγονότα.

Κατ’ ἀρχάς εἶναι παράτολμο νά ἀποδίδουμε στόν Θεό τά ἀποτελέσματα τῶν δυστυχημάτων, γιατί πολλά ἀπό αὐτά ὀφείλονται στήν κακή χρήση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου δέν καταργεῖται ἀπό τόν Θεό. Δέν εἶναι δυνατόν ὅλα τά γεγονότα νά ἀποδίδονται στόν Θεό καί νά ἀναιρεῖται ἡ ἐπιλογή πού κάνει ὀ ἄνθρωπος.

Ἐπίσης, δέν πρέπει νά παρουσιαζόμαστε ὅτι μέ τίς ἀπόψεις μας γνωρίζουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Τίς γάρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἤ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;» (Ρωμ. ια΄, 34).

Ο Αγιος Πορφύριος βοηθά νέο.

Μαρτυρία ανωνύμου:

Εχρημάτισα ένα διάστημα μαθητής στην Ιερατική Σχολή Λαμίας. Ένας ιερομόναχος (μακαρίτης τώρα), Πορφύριος κι αυτός, είχε στο κομοδίνο του μια φωτογραφία του Αγίου. Μόλις την αντίκρυσα, αισθήματα χαράς και ευφροσύνης με πλημμύρισαν κι ένα πρόβλημα που είχα έφυγε και ρώτησα “ποιος είναι αυτός;”.

Μου είπε ότι αυτός είναι ένας σύγχρονος Άγιος και ότι φτειάχνει Μοναστήρι στον Ωρωπό. Επίσης ότι κάθε μέρα στις 11 το πρωί κάνει μια βόλτα στο δάσος κι ότι εκεί τον φωτογράφησαν. «Εγώ», μου είπε, «όταν πήγα πρώτη φορά ως διάκος, χωρίς να ειδοποιήσω κανέναν ούτε να αναφέρω ποιος είμαι, και ενώ περίμεναν πολλοί, είπε: “πέστε στον διάκο να περάση”».

Ο χριστιανός είναι ναός τού Θεού (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

Ἐδῶ βρίσκεται τὸ θεῖο γνώρισμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης: ὅτι ὁ Θεὸς τὴν γεμίζει, ὅτι ὁ Θεὸς γίνεται τὸ περιεχόμενό της, ὅτι ὁ Θεὸς ζεῖ σ’ αὐτὴν σὰν σὲ δικό του ναό, οἶκο του, σῶμα του. Ἡ ἀνθρώπινη φύση ἔχει ἐκπληρώσει αὐτὸ τὸ γνώρισμα στὴν τελειότητά του στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου πλήρης Θεοῦ καὶ εἶναι στ’ ἀλήθεια ναὸς Θεοῦ, στὸν ὅποιο «κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κόλ. 2,9).

Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ οἱ χριστιανοὶ εἶναι χριστιανοὶ, διότι εἶναι ὅπως εἶναι αὐτός: εἶναι δηλαδὴ κι αὐτοὶ ναὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπου ζεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Μὲ ποιὸν τρόπο ζεῖ κάποιος μέσα στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ; Μὲ τὴ θεία λατρεία, μὲ τὴν προσευχή.

To χρώμα της λεφτεριάς. Οι οπτικές ιστορίες του Στρατηγού Μακρυγιάννη

Ηλίας Λιαμής, Σύμβουλος Ενότητας Πολιτισμού

Ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης (αμφότερα με δύο νι), παρά τη δόξα του και την αναγνώριση του από το σύνολο του ελληνικού λαού, έφυγε από τη ζωή αυτή με το μαράζι της αγραμματοσύνης. Αυτό δεν είχε να κάνει τόσο με μία προσωπική φιλοδοξία ένταξης στην αναδυόμενη μορφωμένη αστική τάξη της νεοελληνικής κοινωνίας, όσο με την αγωνία μετάδοσης των γεγονότων αλλά και των διδαγμάτων της Ελληνικής Επανάστασης στις επόμενες γενιές.

Βεβαίως, το μαράζι αυτό υπήρξε η αιτία ώστε η νεοελληνική λογοτεχνία να εμπλουτιστεί από τα μοναδικά κείμενα των απομνημονευμάτων του, κείμενα πηγαία, που, διαβάζοντάς τα, είσαι βέβαιος πως ακούς όχι έναν λογοτέχνη αλλά τους χτύπους της συλλογικής ελληνικής ψυχής.

Άγιος Σωφρόνιος _Ο κόσμος δεν χρειάζεται «πολιτική Εκκλησία»

Ο Κύριος μας έδωσε εντολή να τηρούμε όλα όσα μας παρήγγειλε (βλ. Ματθ. 28,20). Η κατάργηση και μιας «ελαχίστης» ακόμη εντολής (Ματθ. 5,19) θα επιφέρει πνευματική ζημία.

 Το πνεύμα της διδαχής του Χριστού αποκλείει τη σχετικοποίηση, που ελαττώνει τον δυναμικό χαρακτήρα της ορμής μας προς την ακέραιη αλήθεια. Όταν υποβιβάζεται η αντίληψη του Ευαγγελίου, χάνεται γενικά η πίστη. Μόνο η οδυνηρή -και θα μπορούσα μάλιστα να πω η άκρα- ένταση όλου του είναι μας θα μας δώσει τη δύναμη να αφομοιώσουμε τα αιώνια λόγια: «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι»(Ματθ. 24,35), «τα ρήματα ά Εγώ λαλώ υμίν, πνεύμα εστι και ζωή εστι»(Ιωάν. 6,63), «τα ρήματα ά δέδωκας Μοι δέδωκα αυτοίς, και αυτοί έλαβον, και έγνωσαν αληθώς ότι παρά Σου εξήλθον, και επίστευσαν ότι Συ Με απέστειλας»(Ιωάν. 17,8).

 Στην εποχή μας παρατηρείται παντού ότι έχει χαθεί αυτή η επίγνωση.

Στέψη Καρόλου: Ομοιότητες με τη βυζαντινή στέψη

Στέψη Καρόλου: Ομοιότητες με τη βυζαντινή στέψη Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Πολλή συζήτηση γίνεται τελευταίως από τους έχοντες λόγο στα ΜΜΕ για το ότι  πρέπει, ακόμη και με το ζόρι,  να δεχθούμε ό, τι η Δύση επιβάλλει, αλλιώς θα μείνουμε στο σκοτάδι του μεσαιωνισμού. Και σκέφτεται κανείς πού καταντήσαμε... Από εκεί που ήμασταν δάσκαλοι της Δύσης στην πολιτική, κοινωνική και πνευματική ζωή δικοί μας άνθρωποι να θέλουν να μας επιβάλουν έναν παρακμιακό και θνησιγενή τρόπο ζωής.

Η προ ολίγου καιρού τελετή της στέψης του βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου Καρόλου Γ΄ είναι μία ακόμη απόδειξη της επιρροής που έχουν οι Έλληνες και η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στη Δύση. Η Βρετανία, έως σήμερα, διατηρεί το τυπικό της στέψης των βυζαντινών αυτοκρατόρων! Το κυριότερο είναι ο Μυστηριακός – Εκκλησιαστικός χαρακτήρας της στέψης του Καρόλου, που αποτελεί συνέχεια των στέψεων των Βυζαντινών βασιλέων. Συγκεκριμένα:

Ανθρωπιστικός Διαφωτισμός και υπερανθρωπιστικά όνειρα

Ιερομόναχος Παΐσιος Σταυροβουνιώτης

Τα υπερανθρωπιστικά όνειρα μεταμόρφωσης του σώματος και της φόρτωσης της συνείδησης και της προσωπικότητας σε υπερυπολογιστές είναι εκκοσμικευμένες εκδοχές της χριστιανικής υπόσχεσης της Ανάστασης. Ένας ακόμη πιο κοντινός παραλληλισμός με τον μετανθρωπισμό είναι το αρχαίο χριστιανικό δόγμα της θέωσης. Αν και σίγουρα δεν απουσιάζει από τη δυτική θεολογία, ο προβληματισμός για τη θέωση υπήρξε ιδιαίτερα ισχυρός στον ορθόδοξο κόσμο.

Η ανθρώπινη φύση αντιπροσωπεύει ένα αίνιγμα για τους διανθρωπιστές, που ισχυρίζονται ότι είναι κληρονόμοι του Ανθρωπιστικού Διαφωτισμού. Μερικοί υπερανθρωπιστές, όπως ο Τζούλιαν Χάξλεϊ (Sir Julian Sorell Huxley), Άγγλος βιολόγος, φιλόσοφος, εκπαιδευτικός και συγγραφέας, αγκαλιάζουν την ιδέα της ανθρώπινης φύσης ως ηθικής έννοιας που περιλαμβάνει τις δυνατότητες της υπερβατικότητας, που θεωρεί ότι ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος, αλλά υπερβαίνει τον εαυτό του. Για τον Φεντόροφ, η ενσάρκωση σήμαινε ότι ο Θεός είχε εκχωρήσει στην ανθρωπότητα τη δύναμη και την ευθύνη να αναστήσει τους νεκρούς και να ανανεώσει τον κόσμο. Αυτό έγινε πλέον η «κοινή αιτία» που ενώνει όλη την ανθρωπότητα.

Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΦΩΝΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Τον γνώρισα όταν ήμουν μαθητής στο Γυμνάσιο του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδασκε την Ιστορία με ενθουσιασμό και μετέδιδε την ευαισθησία του για τα εθνικά θέματα. Ο Βαλκανιολόγος Αχιλλέας Λαζάρου έφυγε από κοντά μας στις 13 Ιουνίου σε ηλικία 93 ετών. Υπήρξε ένας σύγχρονος διδάσκαλος του Γένους.

Γεννήθηκε στην Ελασσώνα το 1930 και πήρε πτυχίο και διδακτορικό τίτλο από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Δίδαξε ως εντεταλμένος διδάσκων τη βαλκανική γλωσσολογία σε γαλλικά πανεπιστήμια. Η διδακτορική διατριβή του αποδεικνύει με πληθώρα επιχειρημάτων ότι το γλωσσικό ιδίωμα των Βλάχων είναι μεν λατινογενές, αλλά προέρχεται από γλωσσικό εκλατινισμό γηγενών Ελλήνων κατά την εποχή της Ρωμαϊκής κατακτήσεως. Οι Βλάχοι με Β κεφαλαίο είναι Έλληνες και όποιος δηλώνει το αντίθετο είναι ανιστόρητος ή προπαγανδιστής, έλεγε και έγραφε ο Λαζάρου.

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου

π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ Χριστὸς κάλεσε τοὺς πρώτους μαθητές. Τοὺς ἀδελφοὺς Ἀνδρέα καὶ Πέτρο, Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη. Τοὺς κάλεσε τὴν ὥρα τῆς δουλειᾶς τους. Καὶ αὐτοὶ ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν. Ὄχι μόνο τὰ οὕτως ἢ ἄλλως λιγοστὰ ὑπάρχοντά τους, ἀλλὰ καὶ τὶς οἰκογένειές τους, τοὺς δικούς τους (Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου).

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Χριστὸς δίνει μεγάλη σημασία ὄχι στὸ τί θὰ δώσει ὁ καθένας, ἀλλὰ μὲ τί διάθεση τὸ δίνει. Ἔτσι κάποτε θεώρησε τὸ δίλεπτο μιᾶς χήρας ὡς τὴ μείζονα προσφορά, ἀφήνοντας μακρὰν πίσω της ἄλλες μεγάλες προσφορὲς πλουσίων. Καὶ αὐτό, ἐπειδὴ ἡ χήρα ἐκείνη πρόσφερε ὅλη τὴν περιουσία της, ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ κάθε φιλόϋλη ἐξάρτηση, ἐμπιστεύτηκε ἀπόλυτα τὸν Θεό. Ἔγινε ἕνα μὲ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ποὺ δὲν σπέρνουν, δὲν θερίζουν, δὲν μαζεύουν σὲ ἀποθῆκες, ἀλλ’ ὅμως «ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά» (Ματθ. 6, 26).

Οι τρεις ενέργειες των πονηρών πνευμάτων Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Τα πονηρά πνεύματα διεξάγουν αμείλικτο πόλεμο εναντίον μας για να μας απομακρύνουν από την ευαγγελική διαγωγή, τη χριστομίμητη ταπείνωση, την κατάνυξη και την πνευματική θεωρία, για να αποτρέψουν την απελευθέρωσή μας από τον ζυγό των παθών και την ανάστασή μας, για να μας κρατήσουν στην κατάσταση της τυφλότητας, της δουλείας και του θανάτου. Σ’ αυτόν τον πόλεμο ξεχύνουν όλη τη φυσική τους κακία και όλη τη φυσική τους πανουργία. Και ονομάζω την κακία και την πανουργία τους φυσικές, όχι επειδή πλάστηκαν μ’ αυτές. Όχι! Τα πονηρά πνεύματα πλάστηκαν αγαθά, ξένα προς το κακό. Με την εκούσια πτώση τους, όμως, οικειώθηκαν το κακό κι έγιναν ξένα προς το καλό.

Αγνή Παπαποστόλου, η ιεραπόστολος της Κοζάνης

Αγνή Παπαποστόλου,

η ιεραπόστολος της Κοζάνης

(Με αφορμή το 40ήμερο μνημόσυνό της)

Στις 15 Ιουνίου και στα πλαίσια αγρυπνίας προς τιμήν του Αγίου Αυγουστίνου, επισκόπου Ιππώνος, τελέστηκε στον ι. Ναό Παναγίας της ι. μονής Αγ. Νεκταρίου Παλαιογρατσάνου το 40ήμερο μνημόσυνο της θεολόγου καθηγήτριας Αγνής Παπαποστόλου, 

Η Αγνή εγκατέλειψε πλήρης ημερών (95 ετών) τα γήινα την Κυριακή 14 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια της τα έζησε στη γυναικεία Αδελφότητα «Χριστιανική Ελπίς». Είχα την τύχη να είμαι παρών και στην κηδεία της στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στο μνημόσυνό της στο Παλαιογράτσανο. Λόγοι βαθειάς εκτίμησης και συναδελφικού χρέους με αναγκάζουν να χαράξω τις γραμμές που ακολουθούν. Η κηδεία της, αν και καθημερινή, υπήρξε πάνδημος. Εκφωνήθηκαν πέντε αποχαιρετιστήριοι λόγοι, καθένας με διαφορετικό ύφος και περιεχόμενο, που εξήραν την προσωπικότητα της θανούσης. Πρώτος ομιλητής υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης, ο οποίος  εξομολογήθηκε ότι σ’ αυτήν οφείλει ότι σπούδασε θεολογία και έγινε κληρικός. Ανέφερε ακόμη ότι και ο μακαριστός π. Αυγουστίνος Μύρου στην Αγνή οφείλει την προτίμηση της θεολογίας και της ιερωσύνης.  Δεύτερος ομιλητής ήταν ο π. Μιχαήλ Κόνιας, πνευματικός της Αδελφότητος «Απολύτρωσις», ο οποίος αναφέρθηκε στο πρόσωπο της Αγνής ως μέλους της Αδελφότητος «Χριστιανική Ελπίς».

Τα φάρμακα της πρόνοιας του Θεού

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης 

Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού για να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του.

Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής, αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός. Από τη στιγμή όμως δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμά του είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται.

Μακάριος: ο Καποδίστριας του Κίσινγκερ

Μακάριος: ο Καποδίστριας του Κίσινγκερ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Κίσινγκερ έτρεφε μιαν εμπάθεια προς τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, Εθνάρχη του Κυπριακού Ελληνισμού και Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως το ίνδαλμά του, ο Μέτερνιχ, έτρεφε αντιπάθεια προς τον σπουδαίο διπλωμάτη και πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο Μέτερνιχ είχε απολύτως αντίθετες απόψεις από τον Καποδίστρια για το μέλλον της Ευρώπης. Ο Καποδίστριας τον Οκτώβριο του 1814 μετέβη στη Βιέννη, για να συμμετάσχει στο εκεί περιώνυμο Συνέδριο. Από τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, κατόπιν εντολής του Μέτερνιχ, ετέθη υπό αυστηρή παρακολούθηση από τους μυστικούς πράκτορες της αυστριακής αστυνομίας. Με τις διάφορες μηχανορραφίες του ο Μέτερνιχ πέτυχε το 1822 να πείσει τον τσάρο Αλέξανδρο να απομακρύνει τον Καποδίστρια από Υπουργό των Εξωτερικών του. (βλ. Π. Πετρίδη «Η ευρωπαϊκή πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια», Έκδ. Αφών Τολίδη, Αθήνα, 1988, σσ. 31 και 53). 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και Οικουμενισμός

ΑΓΙΟΣ  ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) ΚΑΙ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Διαπρύσιος κήρυκας της οικουμενικότητας  
της «θεανθρώπινης» Ορθοδοξίας

Άσπονδος εχθρός του «ουμανιστικού, ανθρωποπαγούς και ανθρωπολατρικού οικουμενισμού

[Η κάτωθι θεολογική γνωμοδότηση του Οσίου και θεοφόρου Πατρός Ιουστίνου (Πόποβιτς) προκλήθηκε κατόπιν αιτήματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Σερβίας για το αν μπορεί να συμμετάσχει η Ορθόδοξη Εκκλησία σε «οικουμενικές ακολουθίες» που διοργάνωναν οι ρωμαιοκαθολικοί της Γιουγκοσλαβίας στα πλαίσια της «εβδομάδος εν τη ενότητι». Έχει δημοσιευθεί με εισαγωγικό σημείωμα του τότε ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς στο περιοδικό Κοινωνία τα 18 (1975), σ. 95- 101, σε μετάφραση από τα σερβικά της Μαρίνας Σκλήρη.

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος]

*****

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ»
ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ(του αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς)

Πανιερώτατοι Πατέρες,

Την στάσιν της έναντι των αιρετικών - και αιρετικοί είναι όλοι οι μη Ορθόδοξοι - η Εκκλησία του Χριστού έχει καθορίσει άπαξ δια παντός, δια των Αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων, δηλαδή δια της αγίας Θεανθρωπίνης Παραδόσεως, της μοναδικής και αναλλοιώτου.

Να μην ταυτίζουμε το παιδί με τις πράξεις του

Τα παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι, θέλουν να τους καταλάβουμε. Αυτό ζητάμε σήμερα όλοι και το πετυχαίνουμε, μόνο όταν μπορέσουμε να μπούμε στη θέση του άλλου. Τότε θα αντιληφθούμε και θα αξιολογήσουμε καλύτερα τα προβλήματά τους, αλλά και τις ελλείψεις τους, τα ελαττώματά τους και τα λάθη τους, και θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για τη θεραπεία τους.

Ο καλύτερος τρόπος, μας λένε οι ειδικοί, για να γιατρέψουμε το παιδί – αλλά και οποιονδήποτε άλλο – είναι να μην το ταυτίσουμε με τα ελαττώματά του αλλά να τα αγνοήσουμε, για να μην το πληγώσουμε. Αυτό το πετυχαίνει κανείς με την αγάπη, καλύτερα μάλιστα το πετυχαίνει η μητέρα, γιατί καθώς είναι από τη φύση της πλασμένη με περισσότερη υπομονή και αντοχή, με περισσότερη ευελιξία, ξέρει και πιο εύκολα να παραβλέπει, να δικαιολογεί, να υποχωρεί, να συγχωρεί· και αυτή η αγάπη είναι που δεν πληγώνει το παιδί.

Οθόνη που ανακλά τη ζωή; Ή ζωή που ανακλά την οθόνη; (Γιώργος Καστρινάκης)

Ὁ κινηματογράφος μπορεῖ νὰ ἐφευρέθηκε ὡς ἕνα ἐπὶ πλέον μέσο διασκέδασης, πολὺ σύντομα ὡστόσο ἀξιοποιήθηκε ὡς ἕνα ἐπὶ πλέον μέσο παιδείας. Πιθανῶς μάλιστα, τό (ἐπι)δραστικώτερο.

Ἡ κύρια ὁπότε ἀποστολὴ τὴν ὁποία ἐπιφορτίστηκε ἦταν ἡ ἑδραίωση – καὶ διάδοση, ἔπειτα – τοῦ πολιτιστικοῦ ἐκείνου πλαισίου μέσα στὸ ὁποῖο κυοφορήθηκε. Δηλαδὴ τοῦ (νεώτερου) δυτικοῦ.

Ἐπ’ αὐτῆς λοιπὸν τῆς ἀποστολῆς, ἡ ἐπιτυχία του – κρινόμενη πιὰ ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος – ἀποβαίνει θεαματική: Ποτὲ παλαιότερα π.χ. μιὰ ὁποιαδήποτε ἀλλαγή, ἢ καὶ ἀνατροπή, στοὺς ὅρους ζωῆς καὶ στὰ καθημερινὰ αὐτονόητα τοῦ μέσου ἀνθρώπου (τὴν ὁποία θὰ προέκρινε, γιὰ δικούς της λόγους, ἡ ἡγουμένη ἑκάστοτε φιλοσοφία) δὲν κατόρθωνε νὰ προαχθεῖ ταχύτερα, ριζικώτερα, καθολικώτερα.

Παιδιά και εθισμός στην οθόνη (Σπύρος Σκιαδόπουλος)

Ανάγκη για προστασία των παιδιών από τον εθισμό στην οθόνη και την υπερβολική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Σίγουρα η εικόνα ενός παιδιού να κρατά ένα κινητό και να περιηγείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι κάτι που δεν είναι ξένο σε κανέναν μας. Στο σημερινό ψηφιακό κόσμο, τα παιδιά γίνονται όλο και περισσότερο χρήστες της οθόνης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Σύμφωνα με έρευνες του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου των ετών 2019 και 2020, το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών από 10 έως 17 ετών έχει προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα και ξεκινά να τα χρησιμοποιεί από πολύ νεαρή ηλικία. Ειδικότερα το 83% των παιδιών ηλικίας 10 έως 17 ετών έχουν προφίλ σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, με το 70% να ξεκινά να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πριν από την ηλικία των 13 ετών. Το 43% από αυτά τα παιδιά αναφέρει ότι παραμελεί τις δραστηριότητές του για χάρη του διαδικτύου, και αυτό το ποσοστό αυξάνεται στα παιδιά του Λυκείου, φτάνοντας το 58%.

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου - Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας: Στην εκκλησία…«μυρίζει μπαρούτι ξανά»

Της Μαριάνθης Πελιβάνη

Ο Θανάσης Παπαθανασίου είναι αν. καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, και διευθυντής του θεολογικού περιοδικού Σύναξη. Ανήκει στη μειοψηφία εκείνη των ανθρώπων της εκκλησίας και της θεολογίας που υψώνουν τη φωνή τους και αναμετρώνται με τον εκκλησιαστικό σκοταδισμό και συντηρητισμό. «Η θεολογία, για να είναι χριστιανική, οφείλει να είναι απελευθερωτική, από τη φύση της» υποστηρίζει και δίνει τη μάχη του κόντρα στον χριστιανικό φονταμενταλισμό. Με αφορμή τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο π. Αλέξανδρος Καριώτογλου με τα κορίτσια που ντύθηκαν «παπαδάκια», συζητάμε για το τι δεν πάει καλά στην εκκλησία…

Κύριε Παπαθανασίου ισχύει ότι ο συγκεκριμένος ιερέας, ο οποίος παρεμπιπτόντως λειτουργούσε κι εργαζόταν για την εκκλησία αμισθί, όντας συνταξιούχος εκπαιδευτικός, τέθηκε σε αργία;

Αυτό έχουμε πληροφορηθεί. Το λέω έτσι, διότι, απ’ όσο γνωρίζω, η αργία του ανακοινώθηκε προφορικά, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα να ονομαστεί αργία ή... χορήγηση άδειας! Ένα από τα ερωτηματικά εδώ είναι, ποιο είναι το κατηγορητήριο. Η πράξη άλλωστε για την οποία εξεμάνησαν αυτοί που δημιούργησαν το θέμα, είναι κάτι το οποίο γίνεται επί καιρούς πολλούς σε άπειρες Ορθόδοξες εκκλησίες: απλώς υπηρεσία κατά τη θεία Λειτουργία. Ό,τι ακριβώς τα αγόρια παπαδάκια. Ούτε καν την ανάδειξη διακονισσών. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι υπόβαθρο όλων αυτών είναι ο βαθύς μισογυνισμός και οι θεολογικές στρεβλώσεις, με τις οποίες έχουμε πολύν δρόμο μπροστά μας. Αλλά καθαυτήν η επίδικη πράξη (αυτό δηλαδή που επισύρει έπαινο ή ποινή) αφορά απλώς την πεπατημένη για τα παπαδάκια. Το συνολικό σκηνικό είναι τέτοιο, ώστε θα μπορούσες ίσως να πιθανολογήσεις ότι κάποιοι επιθυμούν (και μεθοδεύουν;) το ξήλωμα της συγκεκριμένης κοινότητας (ή και παρόμοιων κοινοτήτων), με διάφορα πνευματικά και υλικά συμφραζόμενα. Αν μια τέτοια πιθανολόγηση είναι απλώς φαντασίωση (όπως και εύχομαι) ή έχει βάση, θα το δείξει η πορεία των πραγμάτων. 

Κισάμου Αμφιλόχιος: «Ορθοδοξία... ''a la carte'';»

Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος

Πολύς ο λόγος των ημερών με αφορμή το κράτημα λαμπάδων, κατά την ώρα της αναγνώσεως του ιερού Ευαγγελίου, από νεαρά κορίτσια σε Θεία Λειτουργία, ενδεδυμένες με στολές που φορούν τα μικρά αγόρια που διακονούν στο ιερό βήμα.

Ξιφουλκισμοί, αντιπαραθέσεις, εντάσεις, διαφωνίες, συμφωνίες, θεωρίες, επιχειρηματολογίες κ.α. τινά συνθέτουν το σκηνικό της έντασης αυτής.

Οι μεν κατηγορούν τους δε ως «νεωτεριστές», «προοδευτικούς», οι δε κατηγορούν τους μεν ως «συντηρητικούς», «σκοταδιστές», και άλλα πολλά να εξαπολύονται, εξ΄ αμφοτέρων των πλευρών, προσπαθώντας η κάθε πλευρά να ισχυροποιήσει; δικαιώσει; επιβάλει; την άποψη-θέση της.

«Παπαδάκια» και… «παπαδίτσες»!

Του Αντωνίου Κουτεντάκη, ὑπ. Διδάκτορος Λειτουργικῆς

Εὑρισκόμενοι ἐντὸς τῆς ἑορτολογικῆς περιόδου τῆς Πεντηκοστῆς, τῆς κατ’ ἐξοχὴν ἑορτῆς τῆς ἑνότητος καὶ τῆς ὁμοφωνίας, γιὰ πολλοστὴ φορὰ ὁμοιάζουμε μὲ τὴν Βαβέλ, κυριαρχούσης – ὡς μὴ ὤφελλε γενέσθαι – τῆς ἀσυμφωνίας καὶ τῆς συγχύσεως. Καὶ ἐπειδὴ περὶ Ἐκκλησίας, ἤτοι ἱεροῦ Ναοῦ, ὁ λόγος, δὲν χωροῦν οὔτε κουλτοῦρες, οὔτε ἀμπελοφιλοσοφίες, οὔτε λαϊκισμοί, οὔτε συμβιβασμοί, μὰ οὔτε καὶ προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ θεωρίες. Τὰ τῆς λειτουργικῆς ζωῆς ῥυθμίζονται μόνον ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἱερὰ παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι κατὰ πῶς ὁ καθεὶς ῥασοφόρος πρὸς ἄγρα «like» ἀποφασίζει, μὰ κατὰ πῶς οἱ θειότατοι Πατέρες ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἐθέσπισαν καὶ παγίωσαν.

Το 1923 γυναίκες ερμηνεύουν τον θείο λόγο στην Εκκλησία της Ελλάδος, το 2023;

Του Ιωάννου Π. Μπουγά, Θεολόγου

   Σήμερα έτος 2023 μ. Χ. πολύς λόγος γίνεται στην Ελλάδα, για μιάν ακόμη φορά, περί της θέσεως της γυναίκας στην Εκκλησία. Ψευδοπρόβλημα, το οποίο βεβαίως προκύπτει κατά καιρούς, αν και δεν θα έπρεπε, επειδή έχει απαντήσει η εκκλησιαστική ζωή και Θεολογία και οποιαδήποτε διαφορετική άποψη για τη θέση της γυναίκας ανακύψει, επιλύεται με θεολογικό διάλογο στην Εκκλησία, εντός της οποίας βιώνεται και κηρύττεται ότι δεν υπάρχει καμμία διαφορά ανάμεσα στις κτιστές φυλετικές διακρίσεις του ανθρώπου και η αντιμετώπιση των φύλων δεν είναι θέμα βιολογικό αλλά λειτουργικό, άρα ευχαριστιακό, άρα εσχατολογικό.